شعری زیبا از استاد آرش میرزاوند در وصف اصالت طایفه میرزاوند

از تبار کوروشم  

از دیار مردمانی همچو شیر  

از دیار شیرزنانی که آبستن مردان بزرگ بوده وهست 

مادرم زاده مرا  

پاک و پاکیزه سرشت 

تا بگوید به همه عالم و آدم که زاییده ی من 

نره شیرانی به میدان نبرد 

دوستانی به هنگامه ی صلح 

پدرانی سخت کوش 

همسرانی پر از عشق و پر از احساسند  

من لرم 

من همانم که در عرصه ی جنگ  

آنچنان مرزها را به عقب آورندند تا به ما ختم شد و مرز نشین نامیدند 

چون که تاریخ نشان داده که ما مقتدر بوده و هستیم و در طول زمان 

سر تعظیم فرو بردن را نه به ما آموختند نه که آموخته شدیم 

من لرم پدرم میرزا بود 

از رگ و ریشه ی میرزاوندم 

همه از نام و آوازه ی من میدادنند  

تیره ام شیرزاد است 

پسر ارشد میرزا وارث فرهنگ پدر 

یا که از تیره شیرمردانم 

شهره در غیرت و هوشمندی و فهم 

نه من از تیره کلورزایم 

که به جنگ آوریش شهره عالم شده است 

یا که از نسل رضا زاده شدم 

کدخدا زاده و با ایل و تبار  

همه از نسل پدر زاده ی میرزا هستیم 

همگی هم خونیم 

همگی هم دل و هم پیمانیم 

من لرم از رگ و ریشه ی میرزاوندم 

همگی نام مرا به تفنگم 

و به باغ های بلوطم 

همچو یک قصه که از جانب مادر به شمار گفته شده 

در خاطر خود ثبت شده میدانند 

همگی میدانند که نماد تیره و طایفه ام 

هم شجاعت هم تفنگ است و هم دار بلوط ...

شعر زیبا از دوست عزیزم استاد آرش میرزاوند